Z​orgen voor anderen… het is iets wat ik van jongs af aan vanzelf begon te doen. Het zat gewoon in mij. Doorheen de jaren ben ik mantelzorger geworden voor een naast familielid en vandaag ben ik zorgouder van mijn dochter, Minthe, een meisje met een bovengemiddelde zorgnood.

Onze weg samen begon zwaar. Minthe was een huilbaby, en niets leek haar te helpen. Na een lange zoektocht (vol vallen, opstaan, twijfelen en doorgaan) kwamen we erachter dat ze meerdere voedselallergieën en -intoleranties had. Het was een strijd… niet alleen met de symptomen, maar vooral ook met artsen en professionals die haar klachten niet serieus leken te nemen.

Al heel vroeg voelde ik dat Minthe anders was. Nog voor ze twee was, zei ik al grappend dat het een auti’ke was. Vanuit mijn ervaring met mensen met autisme voelde ik dit zo sterk aan. Maar de reacties waren hard en vaak verontwaardigd: “Dat kunnen we toch nu nog niet zeggen?” Toch bleek mijn intuïtie juist.

Toen we eindelijk een beetje onze weg vonden in al dat zorgen, kwam er opnieuw een klap: een zichtbaar beenlengteverschil. Mijn vertrouwen in de medische wereld stond op nul. En daar stonden we weer: ziekenhuizen, onderzoeken, dokters… terwijl we net dachten dat het rustiger zou worden.

Eerst werd het nog geminimaliseerd: “Kinderen groeien niet symmetrisch, het zal zich wel oplossen.” Maar een half jaar later werd ons leven weer op z’n kop gezet. Tijdens deze controle kregen we te horen dat het lengteverschil met de jaren alleen maar zou gaan toenemen. We kregen een diagnose: fibulaire hemimelie. Onze dochter was net drie jaar en ze had al zoveel meegemaakt in zo’n korte tijd. Niets ging vanzelfsprekend.

Is het soms nog zwaar? Hell yes
Genieten we ook? Zeker weten

Elke keer als een afspraak in Gasthuisberg in Leuven nadert, voel ik de spanning opbouwen. Ik wil het loslaten, maar het lukt me niet. De grootste klap kwam toen ik dacht: “Deze keer zal het wel meevallen” en dat deed het niet.

We proberen ziekenhuisbezoeken nu te omarmen, ze om te vormen tot kleine uitstapjes. Maar de onzekerheid blijft. Er komt een moment (dat weten we) waarop er een operatie nodig is. Een been verlengen of een been verkorten. Een zware ingreep, gevolgd door een lange en intensieve revalidatie. Ik weet dat het eraan komt, maar ik weet niet hoe het zal zijn. Wat ik wél weet, is dat onze liefde sterker is dan wat dan ook.

Ik heb mezelf als zorgmama en zorgprofessional veel te vaak weggecijferd. Altijd anderen op de eerste plaats gezet. En in dat zorgen voor iedereen, ben ik mezelf volledig kwijt geraakt. Ik wist niet meer wie ik was of wat ik graag deed. Ik stond continu aan en bleef maar gaan, omdat het niet anders kon. Maar als zorgouder heb ik geleerd: als ik niet overeind blijf, dan zakt alles in.

Dus nu kies ik bewust voor zelfzorg. Niet uit egoïsme, maar uit liefde voor mezelf, én voor mijn kind. Want als ik morgen niet meer kan, wie neemt het zorgen en de zorgen dan van mij over?

Ik probeer te dansen in de storm en te surfen op de golven – en heel vaak lukt me dat ook.
Maar er zijn ook dagen waarop het niet lukt.
Op die dagen laat ik de tranen toe, want het heeft geen zin om het weg te stoppen of te negeren.

Die pijn om wat niet is, die pijn om wat misschien nooit zal zijn, die pijn mag er zijn.
Dat verdriet mag er ook zijn.

Onze liefde is niet altijd zichtbaar op de manier die anderen verwachten. Mijn dochter geeft nooit, of heel zelden een kus, een klein gebaar dat voor veel mensen vanzelfsprekend is. Maar juist daardoor voelt onze band intenser en unieker. Het is een stille liefde, een liefde die zich toont in de zorg, in het geduld, in de kleine overwinningen elke dag opnieuw.

Onlangs gaf ze me spontaan een kus, dit voelde aan als een klein wonder. Ik werd hier zo gelukkig en enthousiast van. Die ene kus betekent zoveel meer dan woorden kunnen zeggen. Het is een teken van vertrouwen, van verbinding. Iets waar we elke dag weer hard voor werken.

Ik weet hoe eenzaam het kan voelen.
En ik weet hoe sterk je bent – niet uit vrije wil, maar omdat het moet. Omdat het niet anders kan.

Ik wil er zijn voor jou.
Om samen te kijken wat jíj nodig hebt – om niet alleen te overleven, maar om het leven te leiden waar je recht op hebt.

Want je hebt recht van bestaan.
Een groot stuk van jouw leven wordt opgeslokt door het zorgen voor anderen en alle zorgen die daarbij horen.

Er mag ruimte komen voor jou – niet alleen jij als mantelzorger, maar ook jij als mens.

Laten we samen kijken hoe jij terug kunt leven in plaats overleven.
Want dit verdien jij. Meer dan ooit.

Een veilige plek waar jij er ook mag zijn.
Plan gerust een kennismakingsgesprek in, om even te voelen of dit voor jou iets kan betekenen.