De eerste twee maanden leken rustig te verlopen. Ze dronk, groeide, en we vonden langzaam ons ritme. Natuurlijk was alles nieuw en zoeken, maar niets wees op wat zou volgen.

Tot we op vakantie waren.

Van de ene dag op de andere veranderde er iets. Ze maakte normaal elke dag stoelgang, maar plots waren we vijf dagen verder en was er niets. Geen ontlasting, alleen ongemak. Ze huilde anders. Haar lijfje was gespannen. Ik voelde dat er iets niet klopte.

Na telefonisch overleg met de huisarts startten we met glycerinesuppo’s. Later volgden Forlax, Movicol en andere middelen om haar stoelgang op gang te krijgen. Het werd een terugkerend patroon: wachten, helpen, hopen. Op een bepaald moment belandden we zelfs in het ziekenhuis voor een lavement. Ik zie het nog voor me: dat kleine lijfje, dat intense huilen, de spanning. Ze deed een klein beetje stoelgang en viel daarna uitgeput in slaap. We wachtten nog een uur, er kwam niets meer. Toen mochten we naar huis.

Maar het probleem bleef.

We gingen regelmatig naar de kinderarts. De obstipatie bleef hardnekkig aanwezig. Ze had hulp nodig bij stoelgang, haar buikje stond vaak gespannen. Tegelijk kreeg ze medicatie voor reflux. Voor elk symptoom was er een middel.

In het ziekenhuis deden ze wat in de klassieke geneeskunde vaak gebeurt: symptomen bestrijden. Dit voor de stoelgang, dat voor de reflux. En telkens hoopten we dat het voldoende zou zijn.

Maar diep vanbinnen begon er iets te knagen.

Ik begon zelf te zoeken, te lezen, te vergelijken. En steeds vaker kwam ik uit bij koemelkallergie. De puzzelstukjes leken niet perfect te passen, maar ze lagen te dicht bij elkaar om ze te negeren.

We probeerden eerst een melk die beter voor de darmen zou zijn. Het leek even te helpen voor haar stoelgang, maar al snel werkte het niet meer. Omdat ik nog steeds de koemelkallergie in gedachten had, besloot ik op eigen initiatief over te schakelen naar een melk op basis van rijsteiwitten. Het resultaat was heftig: ze krijste intens. Ik was zelf even op bezoek bij mijn collega’s, maar onderweg naar huis belde mijn man al dat hij niet wist wat te doen. Ik belde meteen de kinderarts en we moesten terug naar de vorige melk. Achteraf hoorden we dat dit gedrag niet uitsloot dat er een allergie was.

Toen besloot ik naar een andere arts te gaan, een man die écht luisterde. Hij stelde voor om drie pistes tegelijk te bekijken. We zouden de koemelkallergie grondig onderzoeken, overstappen op een voeding op basis van aminozuren en stoppen met indikken voor reflux. Daarnaast wilde hij onderzoeken of er iets mis kon zijn met haar darmen, bijvoorbeeld de ziekte van Hirschsprung. En toen zei hij iets wat ik nooit zal vergeten:

“Mama, het is ook mogelijk dat het geen van beiden is. Maar dan gaan we samen verder zoeken hoe we haar kunnen ondersteunen.”

Dat woordje samen veranderde alles.

Dat moment was het eerste waarop ik me echt gehoord voelde. Geen overbezorgde moeder meer, geen lastige vragensteller. Ik werd serieus genomen. Mijn intuïtie kreeg ruimte. Mijn zorgen mochten bestaan. Toen ik het ziekenhuis buitenwandelde, begonnen de tranen te komen. Niet van uitputting, niet van angst, maar van opluchting. Van erkenning.

Eindelijk voelde het alsof we niet alleen aan het zoeken waren. Alsof haar lijfje niet zomaar “moeilijk” was, maar een signaal gaf dat het gehoord moest worden.

Misschien was dit het moment waarop ik leerde dat moederintuïtie geen tegenhanger is van geneeskunde. Dat het geen strijd hoeft te zijn tussen voelen en weten.

Misschien was dit het moment waarop ik begon te beseffen dat onze zoektocht niet alleen over haar ging, maar ook over mijn stem leren gebruiken.

Dit bleek nog maar het begin te zijn, want de obstipatie, de reflux, de allergieën… dat waren signalen die aandacht vroegen, die ons zouden blijven uitdagen. Onze zoektocht was nog lang niet voorbij. Het zou nog veel geduld, vallen en opstaan vragen, en vooral: heel veel leren luisteren naar haar lijfje.

In de volgende blog vertel ik hoe we stap voor stap ontdekten wat er echt speelde, welke paden we bewandelden en hoe we uiteindelijk de eerste puzzelstukjes op hun plek kregen.